Skygger i ruiner / How to proceed?

Sofie Hviid Vinther

Utstillinga «Skygger i ruiner» er utvikla stadspesifikt, og prosjektet er forma i dialog med bygningsmiljøet og stadens historie. Korleis fabrikken fødde ein landsby og eit samfunn, samt korleis tidas forandring innan tekstilindustrien endra lokalsamfunnet som fabrikken hadde skapt i Salhus. 

Tøy som vi ikler oss i dag, er som oftast produsert i land langt borte under forhold som ligg veldig fjernt frå oss. Industrien er barsk, forbruket vårt er unødvendig stort, og med store økonomiske ulikheiter er det langt frå alle som har mogelegheit til å treffe dei rette val med tanke på arbeidsvilkår og miljø.

I forteljinga om ein industri- og lokalsamfunnshistorie vil publikum tre inn i ei scene der det er usikkert om dei står midt i ein byggeplass eller i ein ruin. Ein installasjon er bygd opp av referansar til ein fabrikk, med den menneskelege handteringa av dei materialar som blir til kvardagens usynlege produkt.

Kunstnaren har fått støtte til arbeidet med utstillinga frå:

• Kulturrådet
• Billedkunstnernes Vederlagsfond
• Bergen kommune
• Kunstsentrene i Norge
• Bergesenstiftelsen

Marit Helen Akslen

 Gjennom det meste av kunstnerskapet mitt har eg kalla tekstilane eg har laga for kommentarar. Eg har hatt behov for å stille spørsmål og kommentere det som skjer i samfunnet rundt meg. Eg har ønska både å peike på aktuelle hendingar og spesifikke kjensler knytt til tida eg lever i. Det vil eg også gjere i utstillinga på Galleri Salhus.

Det som kanskje skil denne utstillinga frå andre utstillingar der eg ofte har reflektert rundt ulike problemstillingar for kvar utstilling, f.eks migrasjon, naturkrise, den globale tekstilindustrien mm, er at alle desse temaa no har blitt samanfatta. Det er ikkje eitt påtrengande bilde eller ein situasjon som gjer at eg føler trong til å stille spørsmål og kritisere. Det er mange, det er alt på ein gong. Denne prekære situasjonen, dette urolige verdsbildet som eg no er del av, der alt er usikkert og alt kjennest ute av kontroll, har eg prøvd å samanfatte i det som også har blitt tittelen på utstillinga: How to Proceed?

Slik har denne utstillinga/desse tekstilane også blitt ei meir personleg forteljing.

Materiale

Eg har alltid vore interessert i tekstilane si historie og materialitet, og eg søker stadig å utforske det tekstile uttrykket. Det meste av materialet i denne utstillinga er gjenbruksmateriale eller ready-mades. Det er viktig for meg å bruke materiale som allereie finnast, som har ei historie og som kan nyttast på ny for å fortelje nye historier. Slik oppstår fleire lag i tekstilane. Teknikkane kan variere, men eg har i dei siste åra i stor grad nytta  ein nettverksteknikk der eg syr mindre bitar saman til eit heile. Eg har ønska at også teknikkane skulle understreke den skjøre ved tilværet, at mykje er i ferd med å gå i oppløysing og rakne. Derav også dei mange lause trådane i verka.